Bugün 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü. Meslek hayatımız boyunca on binlerce röportaj, görüntülü yayın ve habere imza attık. Her zaman insanların sesini duyurmayı, onların yanında olmayı görev bildik. Maddi imkanları gözetmeden, gönülden yaptık bu işi. İnsanların sorunlarına çözüm bulmak, sevinçlerini paylaşmak ve hikayelerini anlatmak için hep yanlarında olduk.
Ancak bugün, bu özel günümüzde bir şey beni derinden yaraladı. Bunca yıldır herkesin her ihtiyacına koşmuş, yardımlarına yetişmişken, pek çok kişiden bir telefon, bir mesaj, kısacık bir “teşekkür” bile gelmedi. Özellikle değer verdiğimiz, her zaman destek olduğumuz insanların bile bu konuda duyarsız kalması, hayal kırıklığı yarattı.
Tüm bunlara rağmen, bugünümü yine yardıma ayırdım. İnsanların ihtiyaçlarını gidermek, onların hayatına dokunmak için çalışmaya devam ettim. Çünkü gazetecilik sadece bir meslek değil; aynı zamanda topluma hizmet etmenin bir yoludur. Ancak insan, bazen küçük bir hatırlanmayı, bir vefayı beklemeden edemiyor.
Beni asıl üzen, her fırsatta bizi sevdiğini ve değer verdiğini söyleyenlerin, iş onların bizi hatırlamasına geldiğinde sessiz kalmasıydı. Herkese destek olurken, kendi çabalarımızın ve emeğimizin görmezden gelinmesi elbette ki kalp kırıcıydı.
2025 yılı bana, sanırım insanları ayırt etme konusunda ilahi bir armağanla geldi. Bu yıl, bir arınma yılı olarak kimlerin gerçekten yanımda olduğunu, yıllarca yanımda olduğunu sandığım kişilerin aslında olmadığını da hatırlatmış oldu.
Herkese sevgilerimle ve içten teşekkürlerimle…
Durbey Duran
Lonca Medya Genel Yayın Yönetmeni
